‘’Wat kunnen wij als individuen doen terwijl we oog in oog staan met onmenselijk geweld, terrorisme?’’

We worden wakker met weer een dag wraak, vergelding en rancune.  De gewelddadigheid en brutaliteit die ons omgeeft is het resultaat van het destructieve effect van fragmentatie – één individu tegen een ander, één groep tegen een andere, religieus, sociaal, cultureel en economisch. We zijn broers en zussen, kinderen van dezelfde moeder, erfgenamen van dezelfde collectieve bestemming. Wat we elkaar aandoen, doen we ons zelf aan.

Waarom gedragen we ons dan alsof we onmenselijke oorlogsvoerende primitieve partijen zijn? Hoe kunnen we op elkaar jagen en elkaar vermoorden? Is de ervaring van pijn niet hetzelfde voor ons allemaal? Vrezen niet alle levende wezens angst? Hoe dan kunnen we elkaar dan geweld en pijn aandoen? Zullen we vandaag de tijd nemen om onze kinderen te leren dat verdeeldheid, in wiens naam dan ook, heilig of werelds, een misdaad is? Zullen we hen vertellen dat we menselijke wezens zijn en geen labels die ons verdelen? Zullen we in dit moment van crisis hun jonge geest vormen om bewoners van de aarde te zijn en geen kortzichtige fanatiekelingen?

Ideologische verschillen bevinden zich aan de wortel van het geweld dat gezond verstand beroofd en overleven gevaarlijk maakt. Als we ons zorgen gaan maken over onze eigen individuele overleving, de overleving van onze groep, onze overtuiging, zijn we verdelend en bedreigen we het feitelijke overleven van het geheel.
Laten we eens een dieper inzicht krijgen over de waarheid. Het geweld en het conflict waar wij getuige van zijn is een dramatisering van de onuitspreekbare innerlijke gewelddadigheid van de mensheid. We zijn geen individuen, niet afgescheiden. Wat ons overkomt, overkomt de hele mensheid, al het leven. Fysiek gezien leven we misschien geïsoleerd in onze afzonderlijke huizen, ons huiselijk geweld afschermend van de ogen van de wereld, maar psychologisch zijn we onscheidbaar van de hele mensheid. De vergiftigende dampen van onze innerlijke turbulentie sijpelen door het collectieve bewustzijn van de mensheid. Het geweld in ons, tussen ouders en kinderen, echtgenoten en echtgenotes, broers en zussen en op het werk, is de werkelijke bron van gevaar en destructie.

Laat ieder van ons een respons geven met een gevoel van onmiddelijkheid. Laten we allemaal, de atheïst en degene met angst voor God, de boer aan de ploeg en de moeder naast de wieg, degene op kantoor en de arbeider, laten we allemaal verantwoordelijkheid nemen voor wat er om ons heen gebeurd.  Wat ‘kunnen’ we als individuen nu doen?  Wat ‘moeten’ we als individuen nu doen?

Hoe kan ieder van ons tevreden zijn, enkele helden en professionals te zien, die hun leven opofferen om de veiligheid van anderen te beschermen, terwijl we passieve toeschouwers blijven, het drama bekijkend van terreur, dat zich recht voor onze ogen ontvouwt? De specialisten, of het nu bewapende troepen of politieke systemen zijn, kunnen de pijn van het moment verzachten. Ze kunnen het symptoom verwijderen, maar de oorzaak van het geweld ligt te sudderen in ons eigen bewustzijn.  Het verschuilt zich als conflict, onderdrukte boosheid, verdeeldheid en wrok in ieder van ons. Totdat deze kwestie is aangepakt zal geweld voortgaan zich te ontvouwen in de naties van de wereld, in de naam van één of van ander. De echte oplossing is daarom je aandacht naar binnen te richten, kunnen we het geweld in ons innerlijk herkennen en ruimte geven aan vrede? Zelfs als 10 miljoen onder ons die behoren tot een natie van 1 miljard, in vrede zullen komen, zal geweld tot bedaren komen. Als 10 miljoen in een hogere staat van bewustzijn komen, zal een staat van totale innerlijke geweldloosheid, vrede en welzijn mogelijk zijn. Hoewel de oorzaken voor geweld zullen blijven bestaan, zullen ze zich niet vertalen in daden van geweld. Wij zijn de teweeg- brengers van geweld of vrede. We kunnen niet terug keren naar de normale gang van zaken zonder weg te sturen van onze eigen innerlijke strijd.

De bestemming van ieder menselijk wezen, bekend en onbekend ligt bij ons. Laten we ons, in de vuurproef van terreur die ons omgeeft, opnieuw vormen, in een nieuwe generatie van menselijke wezens. Laat ons voortgaan van de donkere nacht van verdeeldheid naar de dageraad van samenwerking en Eenheid. Er is licht aan het eind van de tunnel.

--Sri Bhagavan
Oneness UniverCity