Nieuwsbrief december 2008

Gedicht over leven.

We steken masten in de hemel en gaan dan stralend thuis de wereld rond.
We eten dode ongeleefde dieren en lopen moeizaam met de hond.
Ja we leven als volslagen goden in een luchtkastelen paradijs.
Waarin deze goden dood zijn want het leven heeft zijn prijs.
Werkend voor een op termijn betaalde zelfmoord door ziekte van de geest.
Die aan alle dingen vastzit en de mensen dan ook vastroest in de wanen van de tranen.
Die zich als emoties, ongeuite druppels, doet schamen voor ons lichaam.
En eerder dan in het koesteren van de aarde, hebben we geïnvesteerd in onze welvaart ,onze dingen, eigenlijk angsten.
Proberen wij het uit te houden, de hoogste stand het aller-langste.
Trachten wij ons te verschansen op barricades voor de ziel.
Die met teruggetrokken eerbied voor onze vrije wil, je iedere keer weer medelevend aankijkt.

En hoe neerwaartse spiralen in het leven zich voltooien, om na het doorbreken te gaan glooien.
Als verlichte gouden sterren zich dan tonen als de goden.
In hun opmars om toch nog te voorkomen, dat we nooit bereiken zullen, onze diepst bewaarde dromen.
Over eenheid en van liefde en het knuffelen van het leven door jezelf een knuffel te geven.

Worden wij gelukkig wakker, staan wij samen aan de akker.
Vol met groene bloemen die al stralend staan te stromen naar de aarde naar de bomen.
Ja heel het leven laat ons weten dat tijd en ruimte wordt voortgedreven.
Door het verleden, alle gedachten over klein zijn, afgescheiden en in pijn zijn.
Die ons ooit eens zijn gegeven, om te dolen, te vergeten, niet te weten wat we weten.
En dan weer te herinneren en te groeien en te vieren.
Zonder doel en zonder zorgen als elkander opstaan elke morgen.
Zonder kruis op onze schouders vol met liefde voor je ouders.
Voor je bestaan, je gevoel en voor je adem
Dank je, ongeacht alle grote, kleine stukken, diepe pijnen, wereldse nukken.
De hele wereld, heel het leven, God, die deze schepping heeft gegeven.

Harmen Uijttewaal 26-12-2008

Hoi lieve mensen

Gezegend kerstfeest! (kan nog net) En een opgeblazen gevoel?
Hier een paar vooruitstrevende gedachten voor het nieuwe jaar!:

Moge het koninkrijk der Nederlanden zich bewust worden van het koninkrijk Gods.
Dat de financiële crisis alle machtsmisbruik door geld en positie mag afbreken.
Dat we zullen beseffen dat we alles in bruikleen hebben en net zo naakt de aarde verlaten als we gekomen zijn.
Dat we het levende organisme aarde zullen eren.
We zullen beseffen en veranderen dat door onze consumptiezucht 500 miljoen dieren jaarlijks met tegenzin zit opgesloten in dierengevangenissen, waarvan het grootste deel wordt geslacht terwijl het nog maar 1/7e deel van haar leven heeft geleefd.
Dat we zullen inzien dat we een gigantische negatieve sfeer in ons land en de wereld creëren omdat we zo met onze dieren omgaan.
Dat we de pijn in al onze relaties kunnen ervaren in plaats van de wereld om ons heen te beschuldigen.
Dat we onze jongeren zullen respecteren en eerlijk met hun delen hoe we ons voelen en hun zullen helpen.
Dat we onze ouderen in de tehuizen zullen eren.
Dat we niet langer, gewild of ongewild, met zijn allen zullen accepteren dat we bestraald worden door onze draadloze kastjes, Dect telefoons en zendmasten ter ere van ons digitale vermaak.
Dat we de gevolgen van draadloze apparatuur zullen erkennen en zien dat het één van de grote oorzaken is van onze collectieve moeheid en lusteloosheid.

Zo even stilstaan in mijn leven om te delen. Een bestaan waarin in het nu leven de enige manier is om met de snelle veranderingen mee te kunnen groeien.
Aanpassen of een stukje sterven, er lijkt geen midden weg, of je groeit, of je kwijnt weg. Of je ziel wordt verrijkt of hij verschraald. Eèn en al uitdaging!

En!!  Ik wil graag onderstaande met je delen. Omdat het zoveel met me doet. Misschien noemen mensen deze tekst persoonlijk, eigenlijk  privé, maar als het zo privé is, waarom is dat dan zo? Ik kan ondanks alle privé tegenwoordig maar niet ontkomen aan de gevolgen van dat we privé bang zijn, privé huilen, privé boos zijn. Privé domineren en onderdanig zijn. Alle turbulente gevoelens zijn zo geprivatiseerd dat ze bij het minst of geringste een boze blik, een bedreiging of misdaad realiseren. Met privé bedoel ik natuurlijk jezelf afgescheiden voelen en niet durven delen(niet de privé informatie databank waarin we allemaal genummerd worden om ongewild bestuurd te worden door dominante regeringen), we zijn zelfs in onze privé kring privé geworden. Maar als ik een mens ben, kan niets menselijks vreemd voor me zijn. En zou ik het beslist niet gênant vinden om herkenning in een ander te ervaren. En ik doorbreek iets voor mezelf en dat wil ik delen. Misschien schrijf ik het alleen voor mezelf, maar ik voel dat het een onderwerp is waarom veel mensen in de relatiestress kunnen zitten. Lees hier het stuk, is denk ik wel de moeite waard.

Onlangs vertaalde ik een schitterende boodschap van Bhagavan over de aanslagen in Bombay. Een boodschap die realistisch aangeeft wie wij mensen zijn, ik werd geraakt...

‘’Wat kunnen wij als individuen doen terwijl we oog in oog staan met onmenselijk geweld, terrorisme?’’

We worden wakker met weer een dag wraak, vergelding en rancune.  De gewelddadigheid en brutaliteit die ons omgeeft is het resultaat van het destructieve effect van fragmentatie – één individu tegen een ander, één groep tegen een andere, religieus, sociaal, cultureel en economisch. We zijn broers en zussen, kinderen van dezelfde moeder, erfgenamen van dezelfde collectieve bestemming. Wat we elkaar aandoen, doen we ons zelf aan. Waarom gedragen we ons dan alsof we onmenselijke oorlogsvoerende primitieve partijen zijn? Hoe kunnen we op elkaar jagen en elkaar vermoorden? Is de ervaring van pijn niet hetzelfde voor ons allemaal? Vrezen niet alle levende wezens angst? Hoe dan kunnen we elkaar dan geweld en pijn aandoen? Zullen we vandaag de tijd nemen om onze kinderen te leren dat verdeeldheid, in wiens naam dan ook, heilig of werelds, een misdaad is? Zullen we hen vertellen dat we menselijke wezens zijn en geen labels die ons verdelen? Zullen we in dit moment van crisis hun jonge geest vormen om bewoners van de aarde te zijn en geen kortzichtige fanatiekelingen? Lees verder