Conditioneringen en het Zelf

Vele mensen voelen, dat als ze in bepaalde situaties terechtkomen, ze gevoelsmatig in de verdrukking komen zonder te weten wat er nu eigenlijk met ze aan de hand is. Vaak wordt in zo’n situatie een emotionele ervaring in jezelf opgeroepen die je niet volledig ervaren hebt. Als zich weer zo’n situatie voordoet, komt de oude laag aan de oppervlakte en staan we b.v. stijf van de zenuwen. Deze lagen bevinden zich in de mind (verstand), De mind is het geheel aan emoties en gedachten die we kunnen ervaren. Het is ons vermogen om dingen te vergelijken, te onderscheiden en keuzes te maken. De mind zie ik als " universele gedachten en gevoelens die door ons allemaal heen gaan." De mind is nuttig en noodzakelijk om op een functionele manier te leven". Echter zolang we denken dat we de mind zìjn. Identificeren we ons met van alles en nog wat en geloven ook daadwerkelijk dat we dingen bezitten en dat dingen daadwerkelijk afgescheiden van elkaar zijn. De mind is een collectief iets dat zich in ons gemanifesteerd heeft als deel van ons wezen. Via ons individuele lichaam ervaren we de mind in de vorm van emoties, herinneringen, begrippen,  woorden en beelden. We kunnen aan dingen uit het verleden refereren door ervaringen die we hebben opgedaan. Elke ervaring die we in ons leven meemaken heeft een emotionele component en een lichamelijke locatie.

Emotionele gebeurtenissen die we niet volledig konden ervaren kunnen een zware emotionele lading in het lichaam vasthouden. Dat is ook de reden dat ons lichaam zo heftig kan reageren op situaties. Deze emoties hebben we als collectief geleerd te onderdrukken omdat we van generatie op generatie hebben geloofd dat we deze emoties zijn. Dat het niet goed is om die te laten zien. Want wat zou er met ons gebeuren als we openlijk zouden tonen hoeveel negativiteit er in ons leeft? Of wat zal er gebeuren als je echt laat zien wat je van die ander vindt? Vaak brengt bewustwording onvermijdelijk grote veranderingen in het leven met zich mee en dat betekent dat we oude patronen moeten loslaten en vooral dat onze relaties veranderen. Als je door bepaalde bewustwordingsprocessen bent heen gegaan zul je merken dat jou dingen zichtbaar worden die je voorheen niet zag. Omdat je toen door een "andere bril" keek. Er kunnen bijvoorbeeld angsten in iemand anders zichtbaar worden die je voorheen niet merkte of je ziet dat sommige van je relaties er alleen maar zijn omdat je liever niet alleen bent. Het is zo dat de lagen in ons onbewustzijn als het ware energieën zijn in de vorm van emoties, die vroeger door ons ontkend zijn. Vaak veroordeeld zijn door je omgeving en die we daarom niet kunnen en willen uitdrukken. Deze lagen vragen er als het ware om gezien en gevoeld te worden. Als dat gebeurt kunnen we tijdelijk een diepe emotionele toestand ervaren. We ervaren dan onze actuele situatie en worden ons bewust van onze gevoelens en patronen. Omdat we door bewust te zijn van onze pijn negatieve lagen automatisch transformeren, krijgen we het gevoel van opluchting. Het is alsof er een innerlijk vuur gaat branden. Een vuur dat afscheiding weg brand. Dat kan gepaard gaan met pijnlijke gevoelens en fysieke verandering. Je hele energiesysteem past zich aan en er word ruimte gemaakt voor de energie om door het lichaam te stromen. We krijgen innerlijk meer ruimte en we kunnen meer en meer momenten van vrede en geluk ervaren.

Het volgende gedicht van Rumi verklaart veel:
Gasthuis

mens zijn is als een gasthuis
elke morgen een nieuwe aankomst.

een vreugde,
een depressie,
een gemeen zijn,
wat gewaarzijn van het moment
komt als een onverwachte bezoeker.
verwelkom en vermaak ze allen!!

zelfs als het een menigte zorgen is,
die gewelddadig door je huis veegt
het leegmaakt van zijn meubelen,
Behandel je gast nog steeds eervol.

misschien reinigt hij je
voor iets nieuws heerlijks.

de donkere gedachte,
de schaamte,
de boosaardigheid,

ontmoet ze bij de deur
lachend,
en nodig ze uit.

wees dankbaar voor ieder die komt,
want ieder is gezonden,
als een gids van de overkant.

Van ‘the essential Rumi’  bladzijde, 109

Mensen kunnen ook positieve conditioneringen hebben. B.v. omdat ze ervan overtuigd zijn dat mensen hen helpen en dat dingen altijd goed komen.
Veel hangt af van wat er in je jeugd en in de periode van de zwangerschap en eerste levensjaren is gebeurd. In India hebben ze me veel over deze dingen verteld en uitgelegd. Bijvoorbeeld dat een kind op een bepaald moment in zijn leven een keuze maakt die grotendeels bepalend is voor het verdere verloop van zijn leven. Als een kind b.v. op een bepaald moment het gevoel krijgt dat het door zijn ouders achtergelaten wordt, zelfs als dit in het geheel niet het geval is, kan hij besluiten:" mijn ouders houden niet van me, ik ben niets waard."

Vervolgens zal hij dit beeld wat ie van de wereld heeft gemaakt, projecteren op zijn omgeving en het niet geloven als zijn omgeving hem wel aardig vindt. Hierdoor zal hij situaties creëren waarin hij inderdaad niet gewild is. Mensen kunnen zich als het ware gedwongen voelen om door zijn projectie minder gemakkelijk contact met hem te zoeken. Het is immers veel moeilijker door te dringen en je liefde te betuigen aan iemand die argwaan heeft over 't feit of je wel van hem houdt. Op die manier kan zich allerlei negativiteit opstapelen. Daardoor kan iemand z’n hele leven in een negatieve spiraal zitten en geen idee hebben waarom het zo zwaar is.
Iemand kan op een emotioneel moment ook een positieve beslissing nemen en vervolgens op een diep niveau geloven dat mensen goed voor hem zijn en hem altijd zullen helpen.

Er is het verhaal van een jongetje dat op de verjaardag van z’n oom was en daar een hele grote taart zag staan. Het jongetje was dol op taarten en toen ze de taart gingen aan snijden zat hij vol verwachting te kijken. Zijn tante die de taart uitdeelde, begon bij de persoon naast hem en ging juist de andere kant op. Hij wachtte en wachtte op de taart en toen hij eindelijk aan de beurt was pakte zijn tante de taart op en verdween ermee . Het jongetje was enorm geschokt, dat kon toch niet, ik krijg helemaal geen taart? Ze zijn me vergeten, dacht hij droevig. Toen kwam opeens zijn oom achter zijn rug vandaan en zei:" Wij hebben allemaal een stuk gehad en omdat jij zoveel van taart houdt, mag jij alles wat over is hebben".
Het jongetje kreeg opnieuw een schok, maar nu van blijdschap. Hij had niet verwacht dat hij zo’n groot stuk taart zou krijgen. Wat er daarna gebeurde was dat hij steeds in situaties in zijn leven terecht kwam waarin het leek alsof hij niets zou krijgen en dan plotseling veel meer kreeg dan iemand normaal gesproken zou krijgen.
Toen hij zijn schoolexamen deed, stond zijn naam niet in de krant en hij dacht:" Oh, als ik maar slaag". Hij werd banger en banger dat er iets mis was gegaan. Toen ging hij naar school en zijn vrienden kwamen hem tegemoet en die zeiden dat de leraar vergeten had om de uitslag door te geven. Maar je bent niet alleen de beste van de klas of van de school, maar van de hele omgeving. Weer kreeg hij een schok van blijdschap. Toen hij naar de universiteit wilde had hij een costuum nodig. Hij had gevraagd of zijn vaders vriend dat voor hem wilde meenemen uit een andere stad. Hij had het op korte termijn nodig en hij was bang dat hij het niet op tijd zou krijgen. Toen kwam de vriend van zijn vader bij hen thuis en hij keek, maar kon geen costuum ontdekken. Hij dacht wanhopig:" Oh ,hij heeft het vast vergeten. Hoe moet het nu verder. Toen werd er aangebeld en daar stond de man van de winkel waar het costuum was gekocht met twee pakken voor hem. Hij moest toevallig in de buurt zijn.
Deze jongen ervoer op alle vlakken in zijn leven eerst een ogenschijnlijk dieptepunt, om vervolgens altijd het betere te krijgen.

Je zou dus kunnen opmerken dat we door middel van onze diepste conditioneringen daadwerkelijk ervaringen scheppen. Voor mijn gevoel heeft het sterk te maken met de intensiteit en de aard van de conditionering. Iemand die gevoelsmatig iets heel positiefs meemaakt, zal meer heftige positieve ervaringen creëren. Vaak zijn de conditioneringen wat minder direct. Er was een meisje dat op een emotioneel moment ervoer dat haar vader niet naar haar keek. Wel keek hij naar zijn zoon en gaf hem een complimentje , waarop zij besloot (geheel willekeurig) dat ze ook goed moest worden in datgene waar de zoon goed in was. In haar verdere leven ging ze steeds op de een of andere manier proberen beter te zijn dan mannen in haar omgeving. Zonder nou eigenlijk te weten waarom. Ze ging geneeskunde studeren net als de zoon. Toen ze een jaar of 30 was en ondertussen dokter, kwam ze er in een retraite bij Amma en Bhagavan achter dat ze eigenlijk alleen maar naar liefde verlangde. En eigenlijk helemaal geen dokter wilde zijn.

Uiteindelijk is er geen persoon of permanent karakter. Je zou kunnen zeggen dat alle ervaringen die we in ons leven hebben, een gevoel in ons achterlaten. Al die gevoelens die tijdens bepaalde condities (omstandigheden) zijn ontstaan, komen afhankelijk van eerdere vergelijkbare situaties op.
Deze gevoelens (persoonlijkheden) reageren op situaties en ze wisselen elkaar zo snel af, dat we denken dat we een vaststaande identiteit zijn. Echter als je van heel dichtbij kijkt, kun je zien dat er allerlei emoties in je opkomen die heel afwisselend zijn. Bij de ene situatie komt de vriendelijke persoonlijkheid omhoog, bij weer een andere de angstige, dan weer een blijde, en misschien een verdrietige. Er is ruimte waarin al die persoonlijkheden achter elkaar opkomen, maar die ruimte is geen persoon. Die ruimte is eenheid, vrede, bewustzijn, liefde.